Beklimmingen

Côte de Trintelen, Eys

2200 meter – EDI: 3.14

Er zijn dagen in het leven van een wielertoerist dat er helemaal niets lukt. Dat ze zonder goesting op de fiets zitten, vloekend en tierend over de slechte benen of het weer. Struikelend over iedere stijgende meter. Dat ze liefst zo snel mogelijk die fiets thuis terug aan de muur willen hangen. Balend van zichzelf, balend van het vormpeil. Balend over alles.

Er zijn echter ook dagen dat juist wél alles lukt, dat de Keutenberg niets meer lijkt dan een veredelde verkeersdrempel die ze fluitend en volledig ‘en danseuse’ op knallen, dat de benen niet gevoeld worden op de Gulperberg en dat er lacherig wordt gedaan over die Doodeman. Dolgelukkig met zichzelf, dolgelukkig met het vormpeil. Dolgelukkig over alles.

le Tour de France.

Voor beide vormen van gemoedstoestand bestaat er de Eyserweg, speciaal voor de Tour de France van 2006 omgedoopt tot Côte de Trintelen. Een beklimming in het Limburgse heuvellandschap met een eeuwige herinnering aan ‘la Grande Boucle’.

Een berg die Alejandro Valverde nooit gezien heeft in die Tour de France. Het peloton kon de Côte de Trintelen al ruiken toen er vrij voorin het peloton een man in de witte UCI Pro Tour-leiderstrui van Caisse d’Epargne tegen het asfalt smakte op de toen niet-gecategoriseerde Plettenberg. Als een van de outsiders voor rit- en eindwinst kon er hier een streep door zijn Tour met een gebroken sleutelbeen.

Remedie tegen de baaldag.

Terug naar die baaldag. De kans is namelijk zeer aanwezig dat de Côte de Trintelen je enigszins kan opvrolijken. Misschien omdat je een dikke middelvinger kunt opsteken naar de door jou op dat moment gehate Eyserbosweg, want die zie je continue liggen. Maar waarschijnlijk komt het door de schoonheid. De Côte de Trintelen is namelijk een van de prachtigste beklimmingen van ons land. De Limburgse schrijver Felix Rutten sprak ooit over de omgeving rond de Côte de Trintelen en de Eyserbosweg het volgende;

Die het allermooiste van Limburg wil zien, hij klimme te Eys de Bosweg op; daar vindt hij de plek vanwaar men het land overschouwt in een reusachtig halfrond, tot een onzegbare en onbetwistbare verrukking’.  Poëzie in zuiverste vorm.

Bovendien is dit een gemakkelijke beklimming, een heerlijke loper. De percentages komen op de Côte de Trintelen nooit boven de 7% à 8% en ondanks zijn niet geringe lengte van 2200 meter, is dit een berg die nooit teleurstelt. Een perfecte remedie tegen slechte zin en pap in de benen!

Hou je zelf vooral niet in.

Wanneer je echter die perfecte fietsdag hebt en zin hebt om een langere beklimming op te knallen, dan is de Côte de Trintelen (naast de Schweiberg) de ultieme mogelijkheid. De beklimming begint nog ietwat pittig aan die eerdergenoemde 7% à 8%, maar dit is slechts voor enkelen meters. Daarna is het, op een stuk op ongeveer een halve kilometer onder de top na, rammen op de grote plaat tot aan de waterput in Trintelen. Daar ben je boven en zit dit cadeautje erop!

Côte de Trintelen op Strava

Kromhagerweg, Eys – 700 meter

Maar wie zijn superdag echt wil uitbuiten kan ook nog het volgende doen. Op eigen risico, dat wel. Er ligt, vlak voordat je Eys verlaat aan de oostkant, een beklimming die weinig onderdoet voor de Eyserbosweg. Een verschrikkelijk ding genaamd Kromhagerweg. Hij begint nog lief met een milde aanloop door een donkere holle weg. Het gemiddelde percentage ligt op de Kromhagerweg de eerste 600 meter echter boven de 10% gemiddeld over weliswaar goed asfalt.

Daarna is het sprookje voor de meeste wielrenners over, aangezien dat asfalt stopt en overgaat op grof grind. Het is op papier mogelijk om door te fietsen met je dunne bandjes, maar dit wordt wel afgeraden. De kans op lekke banden is aanzienlijk. Wanneer je dit wel doet, stijg je nog enkele hoogtemeters meer en kom je uit op dezelfde weg als de Côte de Trintelen waar je de laatste honderden meters nog van meepakt.

kromhagerweg
Uitzicht op het dal vanuit de Kromhagerweg

Een ervaring die je beter beleefd op een MTB of gravelbike, tenzij je geen schrik hebt van materiaalpech. Je kunt eventueel ook omdraaien wanneer het asfalt stopt, als is dit voor de meeste onder ons geen optie. De afdaling is tevens niet zonder risico omdat je met hoge snelheid door het donkere eerste stuk gaat, en weinig zicht hebt op de doorgaande weg. Maar zet hem absoluut op de bucketlist!

Kromhagerweg op Strava

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *